Με λένε Άννα και η ζωή μου άλλαξε όταν μετακόμισα στο παλιό, εγκαταλελειμμένο σπίτι στην άκρη του χωριού. Αντιμετώπισα καχυποψία, κουτσομπολιά και τους δικούς μου φόβους, αλλά βρήκα και αγάπη, θλίψη και τη δύναμη να συνεχίσω. Αυτή είναι η ιστορία μου για το πώς γίνεται κανείς ξένος στον ίδιο του τον τόπο και πόσο δύσκολο είναι να συγχωρέσεις τον εαυτό σου.
Ονομάζομαι Άννα Παπαδοπούλου, είμαι πενήντα οκτώ ετών και ποτέ δεν φανταζόμουν ότι η ζωή μου θα εξαρτιόταν από το πόσο καλά θα μπορούσα να προσποιηθώ τη νεκρή. Ένα παγωμένο βράδυ του Μαρτίου, ήμουν ξαπλωμένη στο πάτωμα της κουζίνας, ενώ ο άντρας μου, ο Κώστας, πίστευε πως με είχε σκοτώσει. Αυτή είναι η ιστορία μου για το πώς ξέφυγα από την ενδοοικογενειακή βία και πώς ξαναβρήκα τον εαυτό μου σε μια μικρή ελληνική πόλη.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη στιγμή που ταρακούνησα τη μαμά μου και δεν ξυπνούσε. Ήμουν μόνη με τα δύο μικρότερα αδέρφια μου και έπρεπε να αποφασίσω τι να κάνω όταν οι μεγάλοι απέτυχαν. Ο φόβος, η απόγνωση και το θάρρος με άλλαξαν για πάντα.
Ένα βράδυ, με μια βαλίτσα και τα δύο μου παιδιά, έφυγα από το σπίτι μου στη Θεσσαλονίκη, αφήνοντας πίσω έναν γάμο που είχε γίνει φυλακή. Πάλεψα με τη φτώχεια, την απόρριψη της οικογένειάς μου και τη μοναξιά, αλλά βρήκα τη δύναμη να ξαναχτίσω τη ζωή μου από το μηδέν. Τώρα αναρωτιέμαι: έχει ο καθένας μέσα του αυτή τη δύναμη ή ήμουν απλώς τυχερή;
Η ιστορία μου ξεκινά με προδοσία και φόβο, όταν ο άντρας μου, ο Νίκος, προσπάθησε να με σκοτώσει για τα λεφτά μου. Όμως, είχα ήδη καταλάβει τα σχέδιά του και ήμουν έτοιμη. Αυτή είναι η εξομολόγησή μου για το πώς επέζησα, τι ανακάλυψα για την οικογένειά μου και πώς άλλαξε για πάντα η ζωή μου.
Βρέθηκα ξαπλωμένος ανάμεσα σε πτώματα, ακούγοντας τη βαριά ανάσα του θείου μου, του Μανώλη, να σβήνει δίπλα μου. Η οικογένειά μου, διαλυμένη από μυστικά και προδοσίες, με ανάγκασε να παλέψω για το όνομά μας και για τη δική μου επιβίωση. Αυτή είναι η ιστορία μου, γεμάτη συγκρούσεις, ενοχές και μια ατελείωτη αναζήτηση για δικαίωση.
