Όλη μου τη ζωή δούλευα σκληρά στην Ελβετία για να προσφέρω στις κόρες μου ένα καλύτερο μέλλον στην Ελλάδα. Τώρα που γύρισα, νιώθω πως είμαι απλώς το πορτοφόλι τους, όχι η μητέρα τους. Αναρωτιέμαι αν θα ξαναβρώ ποτέ τη ζεστασιά και τον σεβασμό που τόσο λαχταρώ.
Η κόρη μου, η Σοφία, με παίρνει τηλέφωνο μόνο όταν χρειάζεται χρήματα. Κάθε φορά ελπίζω σε μια αληθινή συζήτηση, αλλά πάντα μένω με την απογοήτευση και τον πόνο. Ο άντρας μου κι εγώ αναρωτιόμαστε: πού χάθηκε το παιδί μας;
Γράφω αυτές τις γραμμές με δάκρυα στα μάτια, μετά από έναν ακόμη καβγά με την κόρη μου. Ο πόνος της απόστασης ανάμεσά μας με πνίγει, καθώς νιώθω πως χάνω το παιδί μου και δεν ξέρω πώς να το φέρω πίσω. Ο άντρας μου κι εγώ παλεύουμε να καταλάβουμε, αλλά κάθε φορά που την κοιτάζω και δεν την αναγνωρίζω, η καρδιά μου ραγίζει.
Κάθε φορά που χτυπάει το τηλέφωνο, η καρδιά μου σφίγγεται. Η κόρη μου, η Ελένη, με θυμάται μόνο όταν χρειάζεται κάτι. Αυτή είναι η εξομολόγησή μου για τη χαμένη μας εγγύτητα, τον πόνο και την αναζήτηση απαντήσεων για το πού χάσαμε το δρόμο μας.
Με λένε Μάρκο και από τη μέρα που έφυγα από το σπίτι, οι κόρες μου, η Άννα και η Ελένη, με αποφεύγουν. Νιώθω ξένος στη ζωή τους, παρόλο που κάποτε τις κρατούσα από το χέρι στο δρόμο για το σχολείο. Μπορεί η αγάπη ανάμεσα σε πατέρα και παιδιά να χαθεί εξαιτίας των λαθών των μεγάλων;
Καθισμένη στην κουζίνα, ακούω τη μάνα μου να μου υπαγορεύει τι πρέπει να κάνω, ενώ μέσα μου βράζει μια ζωή γεμάτη σιωπηλές πληγές. Δεν μου είπε ποτέ πως με αγαπά, κι όμως τώρα ζητά τη βοήθειά μου σαν να μην έχει συμβεί τίποτα. Αναρωτιέμαι αν μπορείς να συγχωρέσεις όταν δεν άκουσες ποτέ ένα απλό «συγγνώμη».
Από μικρή ένιωθα ότι η μητέρα μου με έβλεπε σαν βάρος, όχι σαν παιδί της. Τώρα που γέρασε και χρειάζεται βοήθεια, περιμένει να σταθώ δίπλα της, λες και τίποτα δεν συνέβη ποτέ. Μπορείς άραγε να συγχωρήσεις κάποιον που δεν παραδέχτηκε ποτέ το λάθος του;