Από παιδί ζούσα πάντα στη σκιά του μεγάλου μου αδελφού, προσπαθώντας να ανταποκριθώ στις προσδοκίες της οικογένειάς μου. Ο πατέρας μου μου απαγόρευσε να κάνω παιδιά όσο τα ανίψια μου ήταν μικρά, φοβούμενος πως η οικογένειά μας θα διαλυθεί. Αυτή είναι η ιστορία του πόνου, της ενοχής και της απελπισμένης μου προσπάθειας να βρω τη δική μου ταυτότητα.
Η ιστορία μου ξεκινάει τη στιγμή που ο άντρας μου, ο Νίκος, μου ανακοίνωσε πως φεύγει. Μετά από χρόνια αγώνα με την υπογονιμότητα, τις πιέσεις της οικογένειας και την απώλεια της αυτοπεποίθησής μου, έπρεπε να ξαναχτίσω τον εαυτό μου από το μηδέν. Τελικά βρήκα την ευτυχία – αλλά άραγε γιατρεύονται ποτέ όλες οι πληγές;
Μια βραδιά που ξεκίνησε με ελπίδα και κατέληξε σε αμφιβολία. Ανάμεσα στις προσδοκίες της οικογένειάς μου και τα δικά μου όνειρα, έπρεπε να διαλέξω ποια φωνή θα ακολουθήσω. Στο τέλος, κατάλαβα πως η μεγαλύτερη μάχη ήταν με τον ίδιο μου τον εαυτό.
Πάντα ήμουν το «διαφορετικό» παιδί της οικογένειας, εκείνος που κατάφερε να ξεφύγει από τη μοίρα του χωριού. Τώρα, η επιτυχία μου έγινε βάρος: η νύφη μου απαιτεί το διαμέρισμά μου και η μητέρα μου με πιέζει να της το δώσω. Αναρωτιέμαι αν η αγάπη της οικογένειας αξίζει το τίμημα της προσωπικής μου ευτυχίας.
