Με λένε Ελένη και αυτή είναι η ιστορία για το πώς η απρόσμενη γέννηση του γιου μας, του Νίκου, άλλαξε τα πάντα στη ζωή μου και του άντρα μου, του Κώστα. Ανάμεσα σε αϋπνίες, καβγάδες και τη διαρκή αίσθηση ότι δεν είμαι ποτέ αρκετή, έμαθα πόσο δύσκολο είναι να ζητήσεις βοήθεια και να παραδεχτείς τις αδυναμίες σου. Ίσως όμως, μέσα σε αυτήν την ευαλωτότητα, να κρύβεται η δύναμη για μια νέα αρχή.
Μια εβδομάδα που ο άντρας μου, ο Νίκος, ανέλαβε μόνος του τα παιδιά μας, τον έφερε αντιμέτωπο με την αλήθεια για τη γονεϊκότητα. Μέσα από γέλια, κλάματα και ατελείωτες δοκιμασίες, κατάλαβε πως η καθημερινότητα στο σπίτι δεν είναι διακοπές αλλά ένας αληθινός μαραθώνιος. Αυτή είναι η ιστορία μας, γεμάτη ένταση, συγκρούσεις και τελικά κατανόηση.
Από το πρώτο λεπτό που άκουσα το κλάμα του γιου μου, ήξερα ότι άξιζε κάθε θυσία. Η διαδρομή μου ως μόνη μητέρα στην Ελλάδα ήταν γεμάτη αγωνίες, δάκρυα και αμφιβολίες, αλλά και στιγμές απόλυτης ευτυχίας. Αυτή είναι η ιστορία μου, γεμάτη συγκρούσεις, όνειρα και την ακατανίκητη επιθυμία να δημιουργήσω οικογένεια.
Ένα βροχερό βράδυ άλλαξε για πάντα τη ζωή μου, όταν βρέθηκα να φροντίζω τα παιδιά του αδελφού μου. Μέσα από συγκρούσεις, ενοχές και μικρές στιγμές ελπίδας, ανακάλυψα τι σημαίνει να αγαπάς χωρίς όρια. Τώρα αναρωτιέμαι: Πού τελειώνει το καθήκον και πού αρχίζει η αληθινή αγάπη;