Θυμάμαι τα παιδικά μου χρόνια στη Θεσσαλονίκη, όπου ζούσα με τους γονείς μου σε ένα παλιό διαμέρισμα. Η μικρή μας γειτόνισσα, η Ζωή, ήταν πάντα πεινασμένη και παραμελημένη από τον πατέρα της, που βυθιζόταν στο αλκοόλ. Αυτή η ιστορία είναι γεμάτη ανημπόρια, συμπόνια και το διαρκές ερώτημα αν μπορείς πραγματικά να βοηθήσεις κάποιον που ζει στη σκιά των λαθών των άλλων.
Όλα άλλαξαν εκείνο το βράδυ που γνώρισα για πρώτη φορά τον πατέρα της αρραβωνιαστικιάς του γιου μου. Μέχρι τότε πίστευα πως ήξερα τι είναι καλύτερο για την οικογένειά μου, αλλά αυτή η εμπειρία με συγκλόνισε. Τώρα αναρωτιέμαι: πρέπει να παρέμβω στη ζωή του γιου μου ή να τον αφήσω να ακολουθήσει τον δικό του δρόμο;
Είμαι η Μαρία, 16 χρονών, και απόψε για άλλη μια φορά ακούω τον πατέρα μου να φωνάζει πίσω από τον τοίχο του δωματίου μου. Έγραψα αυτή την ιστορία για μια σχολική εργασία, αλλά δεν περίμενα ποτέ ότι θα αγγίξει τόσους ανθρώπους. Είναι η προσπάθειά μου να αγαπήσω και να καταλάβω έναν πατέρα που μας πήρε μακριά το ποτό.
Από παιδί θυμάμαι τη Μαρία, τη γειτόνισσά μας στην Καλαμαριά, που πάντα πεινούσε και ζούσε στη σκιά του πατέρα της, βυθισμένου στο αλκοόλ. Η ιστορία μου είναι γεμάτη ανημποριά, ενοχές και το διαρκές ερώτημα αν μπορείς πραγματικά να βοηθήσεις κάποιον που πνίγεται στα λάθη των άλλων. Ίσως τελικά η συμπόνια να μην είναι αρκετή, όταν ο κόσμος γύρω σου αρνείται να αλλάξει.