Θυμάμαι τα παιδικά μου χρόνια στη Θεσσαλονίκη, όπου ζούσα με τους γονείς μου σε ένα παλιό διαμέρισμα. Η μικρή μας γειτόνισσα, η Ζωή, ήταν πάντα πεινασμένη και παραμελημένη από τον πατέρα της, που βυθιζόταν στο αλκοόλ. Αυτή η ιστορία είναι γεμάτη ανημπόρια, συμπόνια και το διαρκές ερώτημα αν μπορείς πραγματικά να βοηθήσεις κάποιον που ζει στη σκιά των λαθών των άλλων.
Ως παιδί μεγάλωσα δίπλα στη Μαρία, ένα κορίτσι που συχνά υπέφερε από την πείνα. Η μητέρα μου της έδινε κρυφά φαγητό, ενώ οι υπόλοιποι γείτονες προσποιούνταν πως δεν βλέπουν τη φτώχεια. Τώρα που κοιτάζω πίσω, αναρωτιέμαι αν κι εγώ ήμουν μέρος αυτής της σιωπής.
Είμαι η Άννα. Όταν ο καλύτερός μου φίλος, ο Νίκος, μου εκμυστηρεύτηκε πως οι γονείς του σκέφτονταν το διαζύγιο, ένιωσα πως έπρεπε να κάνω τα πάντα για να τον βοηθήσω. Αυτή είναι η ιστορία της προσπάθειάς μου να σώσω μια οικογένεια που διαλυόταν μπροστά στα μάτια μου.