Με λένε Ελένη Παπαδοπούλου και πάντα ένιωθα ότι η μητέρα μου περίμενε από μένα να είμαι δυνατή, χωρίς ποτέ να με ρωτήσει αν αντέχω. Στην οικογένειά μας, η αγάπη ήταν κάτι που έπρεπε να αποδεικνύεις με πράξεις, όχι με λόγια. Τώρα, καθώς προσπαθώ να βρω τη φωνή μου μέσα σε μια κοινωνία γεμάτη απαιτήσεις, αναρωτιέμαι αν η σκληρότητα ήταν προστασία ή απλώς αδιαφορία.
Βρίσκομαι σε ένα νοσοκομειακό κρεβάτι μετά από έμφραγμα, και τα παιδιά μου δεν απαντούν στα τηλέφωνα. Αναρωτιέμαι αν το μεγάλο μας σπίτι ήταν τελικά η αιτία που μας απομάκρυνε. Μπορεί ένα σπίτι να γίνει τοίχος ανάμεσα σε γονείς και παιδιά;
Είμαι η Ελένη, 70 ετών, και νιώθω πως η ζωή μου έχει γεμίσει σιωπή και μοναξιά. Η κόρη μου, η Μαρία, έχει τη δική της οικογένεια και συχνά αισθάνομαι βάρος για εκείνη. Μέσα από τις καθημερινές δυσκολίες, τις παλιές πληγές και τις ελπίδες που δεν σβήνουν, αναζητώ απαντήσεις και παρηγοριά.