Είμαι η Γεωργία και αφιέρωσα όλη μου τη ζωή στην οικογένειά μου. Μετά τη φυγή της κόρης μου για τη Γερμανία, έμεινα μόνη με τον εγγονό μου, τον Μάριο, πιστεύοντας πως ήμουν το καταφύγιό του. Όταν όμως κατάλαβα πως με έβλεπε μόνο ως πηγή χρημάτων, ο κόσμος μου γκρεμίστηκε και άρχισα να αναρωτιέμαι πόσο αξίζω πραγματικά.
Η ιστορία μου ξεκινά με ένα τηλεφώνημα που άλλαξε για πάντα τον τρόπο που βλέπω τη σύνταξη. Μετά από δεκαετίες δουλειάς, ο άντρας μου κι εγώ αποφασίσαμε να ζήσουμε επιτέλους για εμάς, αλλά τα λόγια της κόρης μας, της Μαρίας, με γέμισαν ενοχές και αμφιβολίες. Μήπως τελικά η ξεκούραση στα γεράματα είναι πολυτέλεια όταν τα παιδιά σου παλεύουν με τα χρέη;
Με λένε Μαρία και όλη μου τη ζωή δούλευα σκληρά για να προσφέρω στην κόρη μου, την Ελένη, όσα εγώ δεν είχα ποτέ. Όταν βγήκα στη σύνταξη και σταμάτησα να τη βοηθάω οικονομικά, εκείνη απομακρύνθηκε και σταμάτησε να φέρνει τον γιο της, τον εγγονό μου, τον Νίκο. Νιώθω προδομένη και αναρωτιέμαι πού έκανα λάθος ως μάνα.
Είμαι η Ελένη, μια γιαγιά από την Αθήνα που μεγάλωσα τον εγγονό μου όταν η κόρη μου έφυγε για τη Γερμανία. Αντιμετώπισα προδοσία, μοναξιά και ελπίδα, όταν κατάλαβα πως ο εγγονός μου με έβλεπε περισσότερο ως οικονομικό στήριγμα παρά ως οικογένεια. Μέσα από συγκρούσεις και καθημερινές δυσκολίες, αναζητώ τι σημαίνει πραγματικά να είσαι απαραίτητος για κάποιον.
Η ιστορία μου ξεκινά με ένα ψέμα που είπα στον γιο μου για το φαγητό μου, για να μην τον ανησυχήσω. Μέσα στην οικονομική κρίση, η σύνταξή μου δεν έφτανε ούτε για τα βασικά, αλλά προσπαθούσα να κρατήσω το κεφάλι ψηλά. Η σχέση με τον γιο μου, η μοναξιά, και η ανάγκη για αξιοπρέπεια έγιναν το κέντρο της ζωής μου.
