Στέκομαι απέναντι στον πατέρα μου, είκοσι χρόνια μετά που με έδιωξε από το σπίτι όταν ήμουν δεκαεννιά χρονών και έγκυος. Τώρα, φορώντας τη στολή της ταξίαρχου στον Ελληνικό Στρατό, τον κοιτάζω στα μάτια γεμάτα μεταμέλεια. Η ιστορία μου είναι γεμάτη πόνο, συγχώρεση και νίκη – και το ερώτημα αν πραγματικά μπορούμε να γιατρέψουμε ό,τι έχει σπάσει.
Ο πατέρας μου με ξέχασε όταν ήμουν παιδί, αλλά εμφανίστηκε ξανά στη ζωή μου μόλις έμαθε ότι κληρονόμησα το σπίτι και το χωράφι της γιαγιάς. Αυτή είναι η ιστορία της προδοσίας, της μάχης για αξιοπρέπεια και του πώς έμαθα ότι οικογένεια δεν είναι πάντα το αίμα, αλλά αυτοί που σε αγαπούν πραγματικά. Στο τέλος, αναρωτιέμαι: Μπορεί να υπάρξει συγχώρεση όταν οι πιο κοντινοί σου σε προδίδουν για τα λεφτά;
Ονομάζομαι Νίκος. Μετά από χρόνια σκληρής δουλειάς στη Γερμανία, κατάφερα να αγοράσω ένα διαμέρισμα στην Αθήνα για την οικογένειά μου. Τώρα όμως φοβάμαι ότι η οικογένεια του γαμπρού μου θα καταστρέψει ό,τι έχτισα, και παλεύω με νύχια και με δόντια για να προστατέψω την κόρη και τα εγγόνια μου.
Είμαι η Μαρία, 16 χρονών, και απόψε για άλλη μια φορά ακούω τον πατέρα μου να φωνάζει πίσω από τον τοίχο του δωματίου μου. Έγραψα αυτή την ιστορία για μια σχολική εργασία, αλλά δεν περίμενα ποτέ ότι θα αγγίξει τόσους ανθρώπους. Είναι η προσπάθειά μου να αγαπήσω και να καταλάβω έναν πατέρα που μας πήρε μακριά το ποτό.
