Με λένε Ειρήνη και κάθε χρόνο, στα γενέθλια του άντρα μου, το σπίτι μας γεμίζει με την οικογένειά του. Φέτος, για πρώτη φορά, αποφάσισα να μην θυσιάσω τον εαυτό μου για τις προσδοκίες των άλλων, αλλά οι συνέπειες της απόφασής μου ταράξανε τα πάντα. Αναρωτιέμαι: Πόσο ακόμα πρέπει μια γυναίκα να βάζει τον εαυτό της στην άκρη για χάρη της οικογενειακής ειρήνης;
Με λένε Άννα και χρόνια τώρα νιώθω αόρατη μέσα στο ίδιο μου το σπίτι, ειδικά στα γενέθλια του άντρα μου. Φέτος αποφάσισα να αντιδράσω, να πω «φτάνει», αλλά οι συνέπειες ήταν οδυνηρές και με ανάγκασαν να επαναξιολογήσω όλη μου τη ζωή. Άραγε αξίζει να θυσιάζουμε τον εαυτό μας για τις προσδοκίες των άλλων και τις οικογενειακές παραδόσεις;
Από μικρή ήμουν αυτή που κρατούσε την οικογένεια ενωμένη, ακόμα κι αν κανείς δεν με άκουγε. Σήμερα μοιράζομαι το ταξίδι μου για να αποκτήσω δικαίωμα στη δική μου φωνή και ορατότητα ανάμεσα στους πιο κοντινούς μου ανθρώπους. Είναι μια ιστορία για τη σιωπηλή θλίψη, το θάρρος και την προσπάθεια να ξεφύγω από τον ρόλο του αιώνιου φόντου.