Από την πρώτη στιγμή που κράτησα τη Λυδία στην αγκαλιά μου, ήθελα να της προσφέρω ό,τι καλύτερο. Δεν περίμενα όμως ότι το χωριό θα με κρίνει τόσο σκληρά για τις επιλογές μου. Τώρα αναρωτιέμαι αν η αγάπη μου την προστατεύει ή την απομονώνει.
Με λένε Μαρία και ποτέ δεν φαντάστηκα ότι η απόφασή μου να θηλάζω τον γιο μου, τον Νίκο, μέχρι τα οκτώ του χρόνια θα γινόταν η αιτία να διαλυθεί η οικογένειά μου. Πίστευα πως έκανα το καλύτερο για το παιδί μου, αλλά σήμερα, κοιτάζοντας τον εαυτό μου στον καθρέφτη, αναρωτιέμαι πού χάθηκε η ισορροπία. Αυτή είναι η ιστορία μου για την ενοχή, την παρεξήγηση και την αναζήτηση συγχώρεσης μέσα στην ίδια μου την οικογένεια.
Μια μέρα στη Θεσσαλονίκη, αποφάσισα να βοηθήσω μια άστεγη γυναίκα, τη Λένη, αγοράζοντάς της ένα γεύμα. Αντί για ευγνωμοσύνη, βρέθηκα στο επίκεντρο κριτικής από αγνώστους και την ίδια μου την οικογένεια. Αυτή η εμπειρία με έκανε να αναρωτηθώ τι σημαίνει πραγματικά καλοσύνη και πώς αντιδρούμε όταν τα πράγματα δεν πάνε όπως τα περιμένουμε.