Ονομάζομαι Άννα Παπαδοπούλου και ποτέ δεν θα ξεχάσω τη νύχτα που τα λουλουδάτα μου φορέματα έγιναν σύμβολο της πιο πικρής αδικίας. Εκείνο το βράδυ, αντί για χορό και γέλια, βρέθηκα μόνη στη βροχή, με τα δάκρυα να μπερδεύονται με τις σταγόνες. Τότε κατάλαβα πόσο πονάει η αδικία, αλλά και πόσο σημαντική είναι η οικογένεια και οι φίλοι.