Είμαι η Ελένη, 70 ετών, και νιώθω να πνίγομαι στη μοναξιά μου. Η κόρη μου, η Μαρία, είναι το μόνο μου στήριγμα, αλλά τελευταία με βλέπει σαν βάρος. Αυτή είναι η ιστορία μου, γεμάτη πόνο, ελπίδα και την αγωνία για μια αγκαλιά που ίσως δεν έρθει ποτέ.
Είμαι η Ελένη Παπαδοπούλου και θα σας διηγηθώ το καλοκαίρι που η οικογένειά μου κινδύνεψε να διαλυθεί από χρήματα, γήρας και παλιές πληγές. Όταν οι γονείς μου δεν μπορούσαν πια να φροντίσουν τον αγαπημένο τους κήπο, βρέθηκα αντιμέτωπη με τις σιωπηλές προσδοκίες τους και τις δικές μου αγωνίες ως μητέρα. Εκείνο το καλοκαίρι άλλαξε τα πάντα, και ακόμα αναρωτιέμαι αν θα τολμήσουμε ποτέ να είμαστε πραγματικά ειλικρινείς μεταξύ μας.
Με λένε Ειρήνη Παπαδοπούλου και αυτή είναι η ιστορία του καλοκαιριού που η οικογένειά μου σχεδόν διαλύθηκε από τα χρήματα, το γήρας και παλιές αδικίες. Η αυλή των γονιών μου έγινε πεδίο σιωπηλών προσδοκιών, ανείπωτων παραπόνων και πικρών αληθειών. Ακόμα αναρωτιέμαι αν βρήκαμε ποτέ το θάρρος να κοιταχτούμε στα μάτια και να πούμε την αλήθεια.
Με λένε Ελένη και είμαι 74 χρονών. Μια μέρα στις σκάλες της πολυκατοικίας μου, ένιωσα για πρώτη φορά στη ζωή μου τι σημαίνει να είσαι αόρατος, να μην σε βλέπουν ούτε οι ίδιοι σου οι γείτονες. Αυτή είναι η ιστορία μου, γεμάτη συγκρούσεις, σιωπές και ελπίδα για λίγη ανθρωπιά.