Πίστευα πως μετά τα εξήντα θα ζούσα επιτέλους για μένα, αλλά η επιστροφή της κόρης μου μετά το διαζύγιό της τα άλλαξε όλα. Αντί για ήσυχα πρωινά, έγινα νταντά, μαγείρισσα και ΑΤΜ, και η αγάπη για την οικογένεια μετατράπηκε σε σιωπηλή δυσαρέσκεια. Μόνο όταν κατάλαβα πόσο είχα χάσει τον εαυτό μου, βρήκα το θάρρος να μιλήσω.
Ο γιος μου, ο Νίκος, ήρθε να μου ζητήσει χρήματα, κι εγώ για πρώτη φορά του είπα «όχι». Αυτή η απόφαση με διαλύει, αλλά νιώθω πως πρέπει να σκεφτώ και τον εαυτό μου και τον άντρα μου, τον Μανώλη, γιατί τα γηρατειά μας είναι αβέβαια. Σε αυτή την ιστορία αποκαλύπτω πόσο δύσκολο είναι να είσαι γονιός όταν η καρδιά και το μυαλό τραβούν σε αντίθετες κατευθύνσεις.
Πάντα ήμουν δυνατή και ανεξάρτητη γυναίκα, αλλά μετά τον θάνατο του άντρα μου, έμεινα μόνη στο τριάρι μας στην Καλλιθέα. Όταν η κόρη μου πρότεινε να μετακομίσω σε μια μικρή γκαρσονιέρα για να νοικιάσει το σπίτι μου, ένιωσα ξένη στο ίδιο μου το σπίτι. Αυτή είναι η ιστορία της μάχης για αξιοπρέπεια, οικογένεια και το ερώτημα: πού τελειώνει η βοήθεια και πού αρχίζει η ιδιοτέλεια;