Έλαβα μια κάρτα για τη γιορτή μου, χωρίς υπογραφή. Αναγνώρισα αμέσως τον γραφικό χαρακτήρα και ήξερα πως ο Νίκος είχε επιστρέψει στην πόλη. Όλα τα παλιά συναισθήματα ξύπνησαν μέσα μου, μαζί με ερωτήματα που ποτέ δεν τόλμησα να κάνω.
Με λένε Ελένη Παπαδοπούλου και αυτή είναι η ιστορία μου, μια ιστορία γεμάτη προδοσία, απώλεια και αναζήτηση νοήματος μέσα στην καθημερινή ελληνική πραγματικότητα. Από τη στιγμή που βρέθηκα άστεγη στους δρόμους της Αθήνας, μέχρι το σημείο που κατάφερα να ενώσω ανθρώπους που είχαν χαθεί στη λήθη της κοινωνίας, έμαθα τι σημαίνει να παλεύεις για αξιοπρέπεια και αλληλεγγύη. Σήμερα, μέσα από τη δική μου πρωτοβουλία, δίνω φωνή και ελπίδα σε όσους η κοινωνία έχει ξεχάσει.
Ονομάζομαι Ελένη και για χρόνια κουβαλούσα το βάρος της οικογένειάς μου, ενώ ο άντρας μου, ο Κώστας, πίστευε πως αρκεί να είναι απλώς παρών. Μια μέρα, στην πλατεία Συντάγματος, ένας πλανόδιος μουσικός με έφερε στο επίκεντρο και ανάγκασε τον Κώστα να δει την αλήθεια. Εκείνη η στιγμή άλλαξε τα πάντα στο σπίτι μας, αλλά και μέσα μου.
Μια ζεστή καλοκαιρινή μέρα, η υγεία μου άρχισε να χειροτερεύει απροσδόκητα. Στα 68 μου, αναγκάστηκα να δω κατάματα την αλήθεια για τα παιδιά μου: με φρόντιζαν μόνο για την κληρονομιά. Η ιστορία μου είναι μια κραυγή αγωνίας, προδοσίας και τελικά αυτογνωσίας.
