«Δεν είναι δικό μου. Είναι δικό τους. Και δικό σας. Και όλων όσων θυμούνται πως το μέλλον ενός παιδιού δεν πρέπει να εξαρτάται από το τι έχει στην τσάντα του… ή από ό,τι του λείπει.»
Ονομάζομαι Σοφία, είμαι εβδομήντα τριών ετών και ζω μόνη σε μια μικρή πολυκατοικία στα Πατήσια. Η σύνταξή μου είναι μικρή, οι αναμνήσεις μου ζεστές αλλά συχνά πονάνε. Κάθε Τρίτη και Πέμπτη, όμως, βγαίνω από το σπίτι για να πάω στη βιβλιοθήκη της γειτονιάς – εκεί που γνώρισα τον μικρό Νίκο και άλλαξα, χωρίς να το καταλάβω, τη ζωή πολλών παιδιών και τη δική μου.