Με λένε Γεωργία και τη μέρα που η μητέρα μου μού είπε πως δεν ανήκω πια στην οικογένεια, ο κόσμος μου κατέρρευσε. Πάλεψα με τη μοναξιά, τον θυμό και την ανάγκη να βρω ξανά το ανήκειν. Ακόμα αναρωτιέμαι τι σημαίνει πραγματικά να είσαι οικογένεια.
Από τη στιγμή που άκουσα τα λόγια της μητέρας μου στο τηλέφωνο, ένιωσα το έδαφος να φεύγει κάτω από τα πόδια μου. Οδηγούσα στην Αττική Οδό με τα παιδιά μου, προσπαθώντας να συγκρατήσω τα δάκρυά μου και να μην καταρρεύσω μπροστά τους. Τώρα αναρωτιέμαι: είναι η οικογένεια μόνο οι δεσμοί αίματος ή κάτι βαθύτερο;
Εκείνο το βράδυ, η σιωπή της πεθεράς μου, της κυρίας Μάρας, ήταν πιο βαριά από κάθε κουβέντα. Μια οικογενειακή γιορτή στο χωριό μετατράπηκε σε πεδίο παρεξηγήσεων και πικρίας. Αναρωτιέμαι ακόμα αν θα μπορούσα να κάνω κάτι διαφορετικά, ή αν οι σκιές που αφήνουν τα ανείπωτα λόγια είναι τελικά αναπόφευκτες.
Ονομάζομαι Ελένη και βρίσκομαι στο χείλος να χάσω τη θετή μου κόρη από τις ίδιες της τις επιλογές. Χρόνια προσπάθησα να τη δω σαν δικό μου παιδί, αλλά τώρα με αποκλείει από τον γάμο της. Αυτή είναι η ιστορία μου για αγάπη, απογοήτευση και το ερώτημα: ποιος ανήκει πραγματικά σε μια οικογένεια;