«Γιατί δεν μπορείς να είσαι σαν εκείνη;» – Η μάχη μου με τις συγκρίσεις του άντρα μου με την πρώην του
«Γιατί δεν μπορείς να είσαι σαν τη Μαρία;»
Η φωνή του Νίκου αντηχεί ακόμα στ’ αυτιά μου, παρόλο που έχουν περάσει ώρες από τον καβγά. Στέκομαι μπροστά στον καθρέφτη της κρεβατοκάμαρας, τα μάτια μου κόκκινα από τα δάκρυα, τα χέρια μου τρέμουν. Πόσες φορές ακόμα θα ακούσω αυτό το όνομα; Πόσες φορές θα με συγκρίνει με τη γυναίκα που έφυγε πριν πέντε χρόνια;
«Δεν καταλαβαίνεις, Ελένη; Εκείνη ήξερε να κρατάει το σπίτι, να μαγειρεύει, να φροντίζει τα παιδιά. Εσύ…»
Δεν τελείωσε τη φράση του. Δεν χρειάστηκε. Ήξερα τι ήθελε να πει. Ήξερα τι σκεφτόταν. Εγώ δεν είμαι αρκετή. Εγώ δεν είμαι εκείνη.
Προσπάθησα να κρατήσω τη φωνή μου σταθερή. «Νίκο, δεν είμαι η Μαρία. Δεν θέλω να είμαι η Μαρία. Είμαι η Ελένη.»
Γέλασε πικρά. «Ναι, αλλά ίσως αν ήσουν λίγο περισσότερο σαν εκείνη, τα πράγματα να ήταν καλύτερα.»
Έκλεισα την πόρτα πίσω μου και βγήκα στο μπαλκόνι. Η Αθήνα απλωνόταν μπροστά μου, φωτισμένη, γεμάτη ζωή, αλλά εγώ ένιωθα πιο μόνη από ποτέ. Σκέφτηκα τη μητέρα μου, που πάντα έλεγε πως ο γάμος θέλει υπομονή. «Οι άντρες είναι παιδιά, Ελένη μου. Θέλουν χάδι και κατανόηση.»
Αλλά πώς να χαϊδέψεις κάποιον που σε πληγώνει ξανά και ξανά;
Η Μαρία… Η τέλεια Μαρία. Όλοι μιλούσαν για εκείνη με θαυμασμό. Η πεθερά μου δεν έχανε ευκαιρία να την αναφέρει.
«Η Μαρία έφτιαχνε το καλύτερο παστίτσιο.»
«Η Μαρία είχε πάντα το σπίτι στην εντέλεια.»
«Η Μαρία δεν άφηνε ποτέ τα παιδιά να δουν τηλεόραση τόσες ώρες.»
Κι εγώ; Εγώ προσπαθούσα να ισορροπήσω ανάμεσα στη δουλειά μου ως δασκάλα, το σπίτι, τα δύο παιδιά του Νίκου από τον πρώτο του γάμο και τις δικές μου ανασφάλειες που μεγάλωναν μέρα με τη μέρα.
Το βράδυ, όταν όλα ησύχαζαν, άκουγα τα παιδιά να μιλάνε για τη μαμά τους.
«Η μαμά μας έπαιζε μαζί μας κάθε απόγευμα.»
«Η μαμά μας έλεγε παραμύθια πριν κοιμηθούμε.»
Προσπαθούσα να γεμίσω το κενό της, αλλά όσο κι αν προσπαθούσα, πάντα ένιωθα δεύτερη.
Μια μέρα, καθώς ετοίμαζα το φαγητό, μπήκε η πεθερά μου στην κουζίνα.
«Τι μαγειρεύεις;»
«Γεμιστά», απάντησα διστακτικά.
«Η Μαρία τα έκανε αλλιώς…»
Έσφιξα τα χείλη μου για να μην απαντήσω. Ήθελα να ουρλιάξω: «Δεν είμαι η Μαρία!» Αλλά τι θα άλλαζε;
Ο Νίκος ερχόταν αργά από τη δουλειά, κουρασμένος και νευρικός. Μιλούσαμε ελάχιστα. Όταν μιλούσαμε, πάντα έβρισκε κάτι να με διορθώσει.
«Τα παιδιά πρέπει να διαβάζουν περισσότερο.»
«Το σπίτι είναι ακατάστατο.»
«Δεν έχεις χρόνο για μένα.»
Κάθε του παρατήρηση ήταν μια μαχαιριά. Άρχισα να αμφιβάλλω για τον εαυτό μου. Μήπως όντως δεν είμαι αρκετή; Μήπως δεν αξίζω αυτή την οικογένεια;
Μια Κυριακή πρωί, καθώς ετοιμαζόμουν να πάω τα παιδιά στο πάρκο, ο Νίκος με σταμάτησε στην πόρτα.
«Πού πας;»
«Στο πάρκο με τα παιδιά.»
«Η Μαρία δεν τα πήγαινε ποτέ χωρίς εμένα.»
Τον κοίταξα στα μάτια. «Νίκο, δεν είμαι η Μαρία. Δεν θα γίνω ποτέ.»
Έφυγα χωρίς να περιμένω απάντηση. Στο πάρκο, κάθισα σε ένα παγκάκι και παρακολουθούσα τα παιδιά να παίζουν. Ένιωθα ένα βάρος στο στήθος μου που δεν έλεγε να φύγει.
Δίπλα μου κάθισε μια γυναίκα γύρω στα πενήντα. Με κοίταξε και χαμογέλασε.
«Όλα καλά;» με ρώτησε.
Δεν ξέρω γιατί, αλλά της άνοιξα την καρδιά μου. Της είπα για τον Νίκο, για τη Μαρία, για τις συγκρίσεις που με τσάκιζαν.
Με άκουσε προσεκτικά και μετά είπε: «Ξέρεις κάτι; Ποτέ δεν θα μπορέσεις να γίνεις κάποια άλλη. Μόνο ο εαυτός σου μπορείς να είσαι. Αν δεν το καταλάβει αυτό ο άντρας σου, τότε ίσως πρέπει να σκεφτείς τι πραγματικά αξίζεις.»
Τα λόγια της με τάραξαν. Για πρώτη φορά σκέφτηκα σοβαρά: Μήπως ζω μια ζωή που δεν είναι δική μου;
Το ίδιο βράδυ, όταν γύρισα σπίτι, βρήκα τον Νίκο στο σαλόνι.
«Θέλω να μιλήσουμε», του είπα αποφασιστικά.
Εκείνος σήκωσε το βλέμμα του από την τηλεόραση.
«Νίκο, κουράστηκα να ζω στη σκιά της Μαρίας. Κουράστηκα να προσπαθώ να αποδείξω ότι αξίζω. Αν θες τη Μαρία πίσω, τότε ίσως πρέπει να το παραδεχτείς και στους δυο μας.»
Έμεινε σιωπηλός για λίγο. Μετά είπε: «Δεν θέλω τη Μαρία πίσω… Αλλά…»
«Δεν υπάρχει αλλά», τον διέκοψα. «Ή με αποδέχεσαι όπως είμαι ή…»
Η φωνή μου έσπασε.
Εκείνος σηκώθηκε και ήρθε κοντά μου. «Συγγνώμη… Δεν καταλάβαινα πόσο σε πλήγωνα.»
Δεν ξέρω αν το εννοούσε ή αν ήταν απλώς λόγια της στιγμής. Από εκείνο το βράδυ όμως άρχισα να βλέπω αλλιώς τον εαυτό μου.
Άρχισα να κάνω πράγματα για μένα: Να βγαίνω με φίλες, να διαβάζω βιβλία που αγαπούσα μικρή, να πηγαίνω βόλτες μόνη μου στην παραλία της Βουλιαγμένης τα απογεύματα.
Τα παιδιά στην αρχή δυσκολεύτηκαν μαζί μου – δεν ήμουν η μαμά τους και το ήξεραν καλά. Αλλά σιγά-σιγά άρχισαν να με πλησιάζουν. Ένα βράδυ η μικρή Άννα ήρθε και κάθισε δίπλα μου στον καναπέ.
«Θα μου διαβάσεις ένα παραμύθι;»
Της χαμογέλασα και πήρα το βιβλίο στα χέρια μου.
Ο Νίκος άλλαξε; Δεν ξέρω αν αλλάζουν οι άνθρωποι τόσο εύκολα. Αλλά εγώ άλλαξα. Έμαθα ότι δεν χρειάζεται να ζω στη σκιά κανενός – ούτε της Μαρίας ούτε κανενός άλλου.
Τώρα πια κοιτάζομαι στον καθρέφτη και βλέπω την Ελένη – όχι τη Μαρία, ούτε τη σύζυγο που όλοι περίμεναν να είμαι.
Αναρωτιέμαι: Πόσες γυναίκες ζουν στη σκιά μιας άλλης; Πόσες ξεχνούν ποια είναι πραγματικά προσπαθώντας να γίνουν κάτι που δεν είναι; Εσείς τι θα κάνατε στη θέση μου;