«Φάε αυτό και θα γίνεις καλά…» – Ο αγώνας ενός πατέρα για τη ζωή του γιου του, όταν όλοι οι άλλοι τα παρατούν
«Γιάννη, σε παρακαλώ, φάε λίγο. Μόνο μια μπουκιά…» Η φωνή μου έσπασε, γεμάτη αγωνία, καθώς κοίταζα τον γιο μου να κάθεται αμίλητος στο κρεβάτι του νοσοκομείου. Τα μάτια του, άλλοτε γεμάτα ζωντάνια, τώρα ήταν θολά, χαμένα κάπου μακριά. Η Μαρία, η γυναίκα μου, στεκόταν δίπλα μου, τα χέρια της σφιγμένα, τα δάκρυα να κυλούν αθόρυβα στα μάγουλά της. «Δεν αντέχω άλλο, Κώστα…» ψιθύρισε. «Οι γιατροί… είπαν πως…»
«Δεν με νοιάζει τι είπαν οι γιατροί!» φώναξα, πιο πολύ στον εαυτό μου παρά σε εκείνη. «Ο Γιάννης μας θα ζήσει. Θα το παλέψουμε μέχρι τέλους!»
Όλα ξεκίνησαν πριν τρεις μήνες, όταν ο Γιάννης άρχισε να παραπονιέται για πόνους στην κοιλιά. Στην αρχή το αποδώσαμε στο άγχος του σχολείου – η τρίτη λυκείου είναι δύσκολη, όλοι το ξέρουν στην Ελλάδα. Όμως οι πόνοι χειροτέρευαν. Τον πήγαμε στον γιατρό, μετά σε άλλον, μετά σε ειδικούς στην Αθήνα. Οι εξετάσεις, οι αναμονές, οι ελπίδες που διαλύονταν κάθε φορά που μας έλεγαν «δεν ξέρουμε τι φταίει». Και μετά, η διάγνωση: μια σπάνια ασθένεια, σχεδόν άγνωστη, χωρίς σαφή θεραπεία. Οι γιατροί σήκωσαν τα χέρια ψηλά.
«Κώστα, πρέπει να το αποδεχτούμε…» μου είπε μια μέρα ο αδερφός μου, ο Νίκος. «Δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Μην βασανίζεις άλλο τον εαυτό σου και το παιδί.»
Τον κοίταξα με μίσος. Πώς μπορείς να πεις σε έναν πατέρα να τα παρατήσει; Πώς να δεχτώ ότι το παιδί μου, το φως της ζωής μου, θα σβήσει έτσι απλά; Η Μαρία είχε αρχίσει να λυγίζει. Έβλεπα στα μάτια της τον φόβο, την παραίτηση. Εγώ όμως δεν μπορούσα. Δεν ήθελα.
Τα βράδια, όταν όλοι κοιμόντουσαν, έμενα ξύπνιος, ψάχνοντας στο ίντερνετ, διαβάζοντας ξένα άρθρα, μιλώντας με γιατρούς σε άλλες χώρες. Ένιωθα μόνος, σαν να είχα βουλιάξει σε μια θάλασσα απελπισίας. Οι φίλοι μου άρχισαν να απομακρύνονται – «δεν αντέχουμε να σε βλέπουμε έτσι», μου είπε ο Πέτρος, ο κολλητός μου από το στρατό. Η οικογένειά μου διαλυόταν. Η Μαρία έκλαιγε κάθε βράδυ, ο Γιάννης αδυνάτιζε, μαράζωνε. Η μάνα μου, η κυρά-Ελένη, ερχόταν κάθε μέρα με τάπερ γεμάτα φαγητό, λες και το φαγητό θα έλυνε τα πάντα. «Φάε, παιδί μου, φάε να δυναμώσεις…»
Ένα βράδυ, όταν όλα έμοιαζαν χαμένα, άκουσα τον Γιάννη να ψιθυρίζει: «Μπαμπά, θα πεθάνω;» Πάγωσα. Τι να του πω; Ότι όλα θα πάνε καλά; Ψέματα. Ότι δεν ξέρω; Δεν άντεχα να τον βλέπω έτσι. Τον αγκάλιασα σφιχτά. «Όσο είμαι εδώ, δεν θα αφήσω κανέναν να σε πάρει από κοντά μου. Στο υπόσχομαι.»
Την επόμενη μέρα, ένας παλιός φίλος, ο Σταύρος, με πήρε τηλέφωνο. «Άκουσα για τον Γιάννη. Έχω έναν ξάδερφο, βοτανολόγο στην Κρήτη. Λένε πως έχει βοηθήσει κόσμο με δύσκολες αρρώστιες. Θέλεις να μιλήσετε;»
Στην αρχή δίστασα. Δεν πίστευα σε θαύματα, ούτε σε γιατροσόφια. Αλλά τι είχα να χάσω; Πήρα τηλέφωνο τον ξάδερφο του Σταύρου, τον Μανώλη. Μιλήσαμε για ώρες. Μου μίλησε για ένα σπάνιο βότανο που φύτρωνε μόνο σε μια πλαγιά στα Λευκά Όρη. «Δεν υπόσχομαι τίποτα, Κώστα. Αλλά αν θέλεις, έλα να το δοκιμάσουμε.»
Η Μαρία αντέδρασε άσχημα. «Θα δώσεις στο παιδί μας κάτι που δεν ξέρεις; Κι αν χειροτερέψει;»
«Δεν έχουμε άλλη επιλογή, Μαρία. Οι γιατροί τα παράτησαν. Εγώ δεν μπορώ.»
Τσακωθήκαμε άσχημα. Η ένταση στο σπίτι ήταν αφόρητη. Ο Γιάννης μας κοιτούσε με μάτια γεμάτα ενοχές. «Σταματήστε… φταίω εγώ που τσακώνεστε;»
«Όχι, αγόρι μου. Εσύ δεν φταις σε τίποτα…»
Τελικά, πήρα τον Γιάννη και φύγαμε για Κρήτη. Η Μαρία έμεινε πίσω, κλαίγοντας. Το ταξίδι ήταν δύσκολο. Ο Γιάννης εξαντλημένος, εγώ γεμάτος άγχος. Ο Μανώλης μας περίμενε στο χωριό. Μας πήγε στην πλαγιά, μάζεψε το βότανο, το έβρασε, το έφτιαξε σε αφέψημα.
«Φάε αυτό, Γιάννη, και θα γίνεις καλά…» του είπα, με όση ελπίδα μου είχε απομείνει. Ο Γιάννης με κοίταξε διστακτικά. «Μπαμπά, φοβάμαι…»
«Κι εγώ φοβάμαι, αγόρι μου. Αλλά είμαστε μαζί.»
Τις επόμενες μέρες, ο Γιάννης έπινε το αφέψημα. Σιγά σιγά, άρχισε να τρώει λίγο, να σηκώνεται από το κρεβάτι. Ο Μανώλης μας έδινε κουράγιο. «Η φύση έχει δύναμη, Κώστα. Μην το ξεχνάς.»
Μετά από δύο εβδομάδες, ο Γιάννης ήταν άλλος άνθρωπος. Οι πόνοι είχαν μειωθεί, το χρώμα είχε επιστρέψει στο πρόσωπό του. Πήρα τηλέφωνο τη Μαρία. «Έλα στην Κρήτη. Ο Γιάννης… είναι καλύτερα!»
Όταν ήρθε και τον είδε, έβαλε τα κλάματα. «Δεν το πιστεύω…»
Γυρίσαμε στην Αθήνα. Οι γιατροί δεν πίστευαν στα μάτια τους. «Δεν εξηγείται επιστημονικά…» είπαν. Εγώ όμως ήξερα. Ήξερα πως η ελπίδα, η πίστη, η αγάπη, μπορούν να κάνουν θαύματα.
Η οικογένειά μας ξαναβρήκε το φως της. Ο Γιάννης γύρισε στο σχολείο, η Μαρία χαμογελούσε ξανά. Εγώ όμως δεν ξέχασα ποτέ εκείνες τις νύχτες της απόγνωσης, τον φόβο, την αίσθηση ότι όλα τελείωσαν. Τώρα, κάθε φορά που κοιτάζω τον γιο μου, αναρωτιέμαι: Πόση δύναμη μπορεί να κρύβει η αγάπη ενός πατέρα; Και πόσοι από εμάς θα τολμούσαν να πάνε κόντρα σε όλους, μόνο και μόνο για να σώσουν αυτόν που αγαπούν;
Εσείς τι θα κάνατε στη θέση μου; Θα τα παρατούσατε ή θα παλεύατε μέχρι τέλους;