Η πεθερά μου ήρθε για δύο εβδομάδες. Μετά άρχισε να σχεδιάζει πώς να με ξεφορτωθεί…
«Δεν είναι σωστό αυτό που κάνεις, Μαρία!» Η φωνή της πεθεράς μου, της κυρίας Ελένης, αντηχεί ακόμα στ’ αυτιά μου. Ήταν μόλις η πέμπτη μέρα που είχε έρθει να μείνει μαζί μας, υποτίθεται για δύο εβδομάδες μετά την επέμβασή της στο ισχίο. Ο άντρας μου, ο Νίκος, με είχε κοιτάξει παρακλητικά: «Σε παρακαλώ, αγάπη μου, είναι μόνο για λίγο. Δεν έχει κανέναν άλλον.» Έγνεψα καταφατικά, αν και μέσα μου ήξερα πως τα «λίγο» στη δική του οικογένεια κρατούσαν πάντα περισσότερο.
Τις πρώτες μέρες προσπαθούσα. Έφτιαχνα ελαφριές σούπες, της έστρωνα τα μαξιλάρια, ανεχόμουν τα σχόλιά της για το πώς διπλώνω τα ρούχα ή πώς καθαρίζω τα τζάμια. «Στην Κρήτη, τα κάναμε αλλιώς», έλεγε με εκείνο το βλέμμα που δεν σήκωνε αντίρρηση. Έκανα υπομονή. Ήταν άρρωστη, χρειαζόταν φροντίδα. Αλλά κάθε μέρα που περνούσε, ένιωθα το σπίτι μου να μικραίνει.
Τη Δευτέρα το πρωί, μπήκα στην κουζίνα και βρήκα όλα τα ντουλάπια ανοιχτά. Τα πιάτα είχαν αλλάξει θέση. «Έτσι βολεύει καλύτερα», είπε ψυχρά. Έσφιξα τα χείλη μου και δεν είπα τίποτα. Το ίδιο βράδυ, καθώς έστρωνα το τραπέζι, άκουσα τη φωνή της από το σαλόνι: «Νίκο, η γυναίκα σου δεν ξέρει να μαγειρεύει φασολάδα. Να σου φτιάξω εγώ αύριο;» Ο Νίκος χαμογέλασε αμήχανα. «Μαμά, η Μαρία μαγειρεύει μια χαρά.» Εκείνη τον κοίταξε με εκείνο το βλέμμα που πάντα τον έκανε να σωπαίνει.
Άρχισαν τα μικρά σχόλια. «Πώς μεγαλώνεις έτσι το παιδί;» «Στην εποχή μου, οι γυναίκες δεν δούλευαν τόσο πολύ και το σπίτι ήταν πάντα καθαρό.» «Ο Νίκος έχει αδυνατίσει, τρώει καλά;» Κάθε μέρα και κάτι νέο. Στην αρχή τα κατάπινα όλα. Δεν ήθελα να δημιουργήσω ένταση μπροστά στο παιδί μας, τον μικρό Γιώργο. Εκείνος παρατηρούσε σιωπηλός, με μάτια γεμάτα απορίες.
Μια μέρα, καθώς έβαζα πλυντήριο, άκουσα την πεθερά μου να μιλάει στο τηλέφωνο με τη θεία Κατερίνα: «Δεν ξέρω πώς τα καταφέρνει αυτή η Μαρία, αλλά ο Νίκος έχει αλλάξει. Δεν είναι όπως παλιά.» Ένιωσα ένα κόμπο στο στομάχι. Την ίδια νύχτα, ο Νίκος γύρισε αργά από τη δουλειά. Κάθισα δίπλα του στον καναπέ.
«Νίκο, νιώθω πως δεν είμαι πια στο σπίτι μου.»
Με κοίταξε κουρασμένος. «Είναι δύσκολα για όλους μας, Μαρία. Λίγη υπομονή ακόμα.»
«Δεν είναι μόνο θέμα υπομονής. Η μαμά σου… προσπαθεί να με βγάλει από τη μέση.»
Γέλασε νευρικά. «Υπερβάλλεις.»
Αλλά δεν υπερέβαλλα. Την επόμενη μέρα βρήκα το κινητό μου κρυμμένο κάτω από τα μαξιλάρια του καναπέ. Τα κλειδιά του αυτοκινήτου είχαν εξαφανιστεί – τα βρήκα τελικά μέσα στο ψυγείο! Όταν τη ρώτησα αν τα είδε, χαμογέλασε αθώα: «Είσαι πολύ αφηρημένη τελευταία.»
Άρχισα να χάνω τον ύπνο μου. Τα βράδια άκουγα ψιθύρους από το δωμάτιό της. Μια φορά την άκουσα να λέει: «Δεν θα αφήσω το παιδί μου στα χέρια της.» Το επόμενο πρωί βρήκα τον Γιώργο να τρώει σοκολάτα για πρωινό – κάτι που ποτέ δεν επέτρεπα. Η πεθερά μου χαμογελούσε θριαμβευτικά.
Τα πράγματα χειροτέρεψαν όταν ο Νίκος άρχισε να αμφιβάλλει για μένα. «Η μαμά λέει ότι ξεχνάς πράγματα τελευταία… Είσαι καλά;» Με κοίταξε με εκείνο το βλέμμα που δεν ήξερα πια αν ήταν δικό του ή δικό της.
Ένα βράδυ, καθώς μάζευα τα πιάτα, η κυρία Ελένη με πλησίασε αθόρυβα.
«Ξέρεις, Μαρία… Ο Νίκος πάντα προτιμούσε τις γυναίκες που ξέρουν να κρατούν το σπίτι τους.»
Την κοίταξα κατάματα για πρώτη φορά.
«Κυρία Ελένη, αυτό είναι το σπίτι ΜΑΣ. Και ο Νίκος είναι ο άντρας ΜΟΥ.»
Χαμογέλασε ειρωνικά.
«Για πόσο ακόμα;»
Το αίμα μου πάγωσε. Εκείνο το βράδυ δεν κοιμήθηκα καθόλου. Σκεφτόμουν όλα όσα είχαν αλλάξει από τότε που μπήκε στη ζωή μας – ή μάλλον ξαναμπήκε τόσο δυναμικά. Θυμήθηκα τον πρώτο καιρό με τον Νίκο: τις βόλτες στην παραλία της Θεσσαλονίκης, τα γέλια μας στα ουζερί της Άνω Πόλης, τις υποσχέσεις πως θα είμαστε πάντα μαζί απέναντι σε όλους.
Τώρα όμως ένιωθα μόνη απέναντι σε όλους.
Μια μέρα γύρισα από τη δουλειά και βρήκα την πεθερά μου να μιλάει με τον Γιώργο στο σαλόνι.
«Η μαμά σου είναι πολύ απασχολημένη για σένα… Εγώ θα σε φροντίζω καλύτερα.»
Ο μικρός με κοίταξε μπερδεμένος.
«Μαμά;»
Ένιωσα τα μάτια μου να γεμίζουν δάκρυα. Πήγα στην κρεβατοκάμαρα και έκλεισα την πόρτα πίσω μου. Άκουσα την πόρτα να χτυπάει ελαφρά μετά από λίγο.
Ήταν ο Νίκος.
«Τι συμβαίνει;»
«Δεν αντέχω άλλο», ψιθύρισα. «Η μαμά σου προσπαθεί να με διώξει από το ίδιο μου το σπίτι.»
Με κοίταξε σιωπηλός για πολλή ώρα.
«Θα της μιλήσω», είπε τελικά.
Το ίδιο βράδυ έγινε η έκρηξη.
«Μαμά, πρέπει να σεβαστείς τη Μαρία και το σπίτι μας», της είπε ο Νίκος μπροστά σε όλους.
Η κυρία Ελένη σηκώθηκε αργά από την πολυθρόνα της.
«Εγώ μεγάλωσα αυτό το παιδί μόνη μου! Δεν θα αφήσω μια ξένη να τον απομακρύνει!»
«Δεν είμαι ξένη! Είμαι η γυναίκα του!» φώναξα χωρίς να το καταλάβω.
Ο Γιώργος άρχισε να κλαίει.
Εκείνο το βράδυ κοιμηθήκαμε όλοι χώρια. Ο Νίκος έφυγε νωρίς για τη δουλειά χωρίς να με φιλήσει όπως παλιά. Η κυρία Ελένη δεν μου μιλούσε καθόλου – μόνο στον Γιώργο και στον Νίκο.
Οι μέρες περνούσαν βασανιστικά αργά. Η πεθερά μου δεν έδειχνε καμία διάθεση να φύγει – αντίθετα, άρχισε να καλεί φίλες της στο σπίτι μας χωρίς να με ρωτήσει καν. Μια μέρα γύρισα και βρήκα τέσσερις γειτόνισσες στην κουζίνα μου να πίνουν καφέ και να σχολιάζουν πόσο ωραία μυρίζει το φαγητό της κυρίας Ελένης – όχι το δικό μου.
Άρχισα να νιώθω ξένη στη ζωή μου. Οι φίλες μου έλεγαν «κάνε υπομονή», αλλά η υπομονή είχε τελειώσει.
Ένα βράδυ πήρα τον Γιώργο αγκαλιά και του είπα:
«Θυμάσαι που λέγαμε πως η οικογένεια είναι αγάπη;»
Με κοίταξε με μεγάλα μάτια και έγνεψε ναι.
«Μερικές φορές πρέπει να παλέψεις για την αγάπη σου.»
Την επόμενη μέρα μάζεψα όλο το κουράγιο μου και πήγα στην πεθερά μου.
«Κυρία Ελένη, ήρθε η ώρα να επιστρέψετε στο σπίτι σας.»
Με κοίταξε θυμωμένη.
«Δεν μπορείς να με διώξεις!»
«Δεν σας διώχνω… Αλλά αυτό εδώ είναι το σπίτι μας και πρέπει να ξαναβρούμε την ισορροπία μας.»
Ο Νίκος μπήκε εκείνη τη στιγμή στο δωμάτιο.
«Μαμά… Σε παρακαλώ.»
Εκείνη έφυγε τελικά μετά από δύο μήνες – όχι δύο εβδομάδες όπως είχε υποσχεθεί ο Νίκος στην αρχή.
Αλλά τίποτα δεν ήταν πια ίδιο μετά από αυτό. Ο Νίκος ήταν πιο σιωπηλός, ο Γιώργος πιο κλειστός στον εαυτό του κι εγώ… εγώ ένιωθα πως είχα χάσει ένα κομμάτι του εαυτού μου προσπαθώντας να κρατήσω όρθιο το σπίτι μας.
Και τώρα αναρωτιέμαι: Πόσο εύκολο είναι τελικά να κρατήσεις την οικογένεια ενωμένη όταν κάποιος προσπαθεί τόσο επίμονα να σε διαλύσει; Εσείς τι θα κάνατε στη θέση μου;