«Σήμερα δεν θα έρθω σπίτι»: Η μέρα που ο Νίκος με άφησε για μια νεότερη γυναίκα, ανήμερα της επετείου μας
«Μαρία, σήμερα δεν θα έρθω σπίτι».
Η φωνή του Νίκου στο τηλέφωνο ήταν ψυχρή, σχεδόν ξένη. Κοίταξα το ρολόι: 19:45. Είχα ήδη φτάσει στην ταβέρνα «Το Παλιό Ρολόι», εκεί που κάθε χρόνο γιορτάζαμε την επέτειό μας. Είχα παραγγείλει το αγαπημένο του κρασί και το τραπέζι ήταν στρωμένο με λευκό τραπεζομάντηλο, όπως πάντα. Η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά, όχι από χαρά, αλλά από μια αδιόρατη ανησυχία που με έπνιγε όλη μέρα.
«Τι εννοείς; Νίκο, σήμερα…» ψιθύρισα, προσπαθώντας να συγκρατήσω τα δάκρυά μου.
«Δεν μπορώ να σου εξηγήσω τώρα. Θα μιλήσουμε αύριο. Συγγνώμη.»
Η γραμμή έκλεισε. Έμεινα να κοιτάζω το κινητό μου σαν να περίμενα να ξαναχτυπήσει και να μου πει ότι όλα ήταν ένα κακόγουστο αστείο. Οι σερβιτόροι με κοιτούσαν διακριτικά, ίσως λυπημένοι ή απλώς περίεργοι. Ένιωσα τα μάτια μου να γεμίζουν δάκρυα. Σηκώθηκα αργά, άφησα το μικρό κουτί με το ασημένιο μπρελόκ πάνω στο τραπέζι και βγήκα στο ψυχρό αέρα της πλατείας.
Στο δρόμο για το σπίτι, τα βήματά μου αντηχούσαν στα στενά της παλιάς πόλης. Θυμήθηκα την πρώτη μας επέτειο, τότε που ήμασταν ακόμα φοιτητές στη Θεσσαλονίκη. Ο Νίκος είχε φέρει ένα τριαντάφυλλο και ένα χαμόγελο που έλιωνε κάθε μου άμυνα. Τώρα, μετά από είκοσι χρόνια, ένιωθα σαν να μην τον ήξερα καθόλου.
Όταν μπήκα στο διαμέρισμα, όλα ήταν στη θέση τους – η φωτογραφία μας από τις διακοπές στη Σαντορίνη, το παλιό ραδιόφωνο που έπαιζε πάντα λαϊκά τα απογεύματα, το άρωμά του ακόμα στον αέρα. Κάθισα στον καναπέ και περίμενα. Ώρες πέρασαν μέχρι που άκουσα το κλειδί στην πόρτα.
«Μαρία…»
Η φωνή του ήταν σπασμένη αυτή τη φορά. Τον κοίταξα χωρίς να μιλήσω. Τα μάτια του απέφευγαν τα δικά μου.
«Δεν ξέρω πώς να στο πω…»
«Πες το απλά», του είπα με μια ψυχραιμία που δεν ήξερα ότι είχα.
«Είναι η Ελένη…»
Το όνομά της έπεσε σαν πέτρα στο δωμάτιο. Η Ελένη; Η νεαρή συνάδελφος από τη δουλειά του; Πάντα γελούσε δυνατά στα οικογενειακά τραπέζια, πάντα πρόθυμη να βοηθήσει με τις βαριές σακούλες όταν κάναμε ψώνια όλοι μαζί. Πάντα λίγο πιο κοντά στον Νίκο απ’ όσο θα ήθελα.
«Είσαι μαζί της;»
Έγνεψε καταφατικά. «Δεν ξέρω πώς έγινε… Δεν το ήθελα… Αλλά…»
«Αλλά;»
«Την αγαπάω.»
Ένιωσα το πάτωμα να χάνεται κάτω από τα πόδια μου. Είκοσι χρόνια ζωής, δυο παιδιά – ο Γιώργος και η Άννα – τόσες αναμνήσεις, τόσες δυσκολίες και χαρές… Όλα διαλύθηκαν σε μια λέξη.
«Και τα παιδιά;»
«Θα τους μιλήσω αύριο. Δεν θέλω να τους πληγώσω.»
Γέλασα πικρά. «Είναι αργά γι’ αυτό.»
Εκείνο το βράδυ δεν κοιμήθηκα καθόλου. Άκουγα τους ήχους της πόλης – ένα μηχανάκι που περνούσε βιαστικά, μια γάτα που νιαούριζε στο σοκάκι, τον άνεμο που χτυπούσε τα παντζούρια. Σκεφτόμουν τη ζωή μου: Πότε σταμάτησα να είμαι η Μαρία και έγινα απλώς «η γυναίκα του Νίκου»;
Το επόμενο πρωί, ο Νίκος μάζεψε λίγα ρούχα και έφυγε. Τα παιδιά ξύπνησαν μες στη σύγχυση.
«Πού πάει ο μπαμπάς;» ρώτησε η Άννα με δάκρυα στα μάτια.
«Έχει δουλειά, αγάπη μου», ψέλλισα, μην αντέχοντας να τους πω την αλήθεια ακόμα.
Οι μέρες πέρασαν βασανιστικά αργά. Η μάνα μου ερχόταν κάθε απόγευμα με ταπεράκια φαγητό και συμβουλές:
«Να σταθείς στα πόδια σου! Μην τον αφήσεις να σε διαλύσει! Οι άντρες έτσι είναι…»
Ο πατέρας μου δεν μιλούσε πολύ – μόνο έσφιγγε τα χείλη του και κοίταζε έξω από το παράθυρο.
Οι φίλες μου προσπαθούσαν να με παρηγορήσουν:
«Μην κλαις γι’ αυτόν! Θα βρεις καλύτερον!»
Αλλά εγώ δεν ήθελα άλλον άντρα. Ήθελα πίσω τη ζωή μου όπως ήταν πριν – ή τουλάχιστον όπως νόμιζα ότι ήταν.
Τα παιδιά δυσκολεύονταν πολύ. Ο Γιώργος έκλεισε τον εαυτό του στο δωμάτιό του και δεν μιλούσε σε κανέναν. Η Άννα άρχισε να έχει εφιάλτες και να ζητάει κάθε βράδυ να κοιμηθεί μαζί μου.
Μια μέρα, καθώς μαγείρευα γεμιστά – το αγαπημένο φαγητό του Νίκου – ο Γιώργος μπήκε στην κουζίνα.
«Μαμά… Ο μπαμπάς θα γυρίσει;»
Τον κοίταξα στα μάτια και κατάλαβα ότι δεν μπορούσα άλλο να κρύβομαι πίσω από ψέματα.
«Όχι, αγόρι μου. Ο μπαμπάς… έχει άλλη ζωή τώρα.»
Έσκυψε το κεφάλι κι έφυγε χωρίς λέξη.
Οι μήνες πέρασαν. Ο Νίκος ερχόταν αραιά για να δει τα παιδιά. Η Ελένη εμφανίστηκε μια φορά στην παιδική γιορτή της Άννας – νέα, όμορφη, γελαστή – κι εγώ ένιωσα μικρή και ασήμαντη δίπλα της. Οι συγγενείς ψιθύριζαν πίσω από την πλάτη μου:
«Η Μαρία δεν τον κράτησε…»
«Η Ελένη τον τύλιξε…»
Άρχισα να δουλεύω περισσότερο στο φαρμακείο της γειτονιάς για να ξεχνιέμαι. Οι πελάτες με ρωτούσαν διακριτικά:
«Όλα καλά στο σπίτι;»
Έλεγα πάντα «μια χαρά», ενώ μέσα μου φώναζα.
Ένα βράδυ, μετά τη δουλειά, κάθισα μόνη στο μπαλκόνι με ένα ποτήρι κρασί. Κοίταξα τα φώτα της πόλης και σκέφτηκα όλα όσα έχασα – αλλά και όλα όσα ίσως μπορώ ακόμα να βρω.
Η ζωή στην Ελλάδα δεν είναι εύκολη για μια χωρισμένη γυναίκα με δύο παιδιά. Οι λογαριασμοί τρέχουν, οι τιμές ανεβαίνουν, οι φίλοι απομακρύνονται σιγά-σιγά γιατί «δεν θέλουν να μπλέξουν». Αλλά μέσα σε όλη αυτή τη μοναξιά, βρήκα κάτι που είχα χάσει εδώ και χρόνια: τον εαυτό μου.
Άρχισα να πηγαίνω σε μαθήματα χορού – πάντα ήθελα να μάθω ταγκό αλλά ο Νίκος γελούσε όταν το πρότεινα. Έκανα νέες φίλες, γυναίκες σαν κι εμένα – πληγωμένες αλλά δυνατές. Τα παιδιά σιγά-σιγά άρχισαν να γελούν ξανά.
Κάποια στιγμή ο Νίκος προσπάθησε να επιστρέψει – η σχέση του με την Ελένη δεν πήγε όπως περίμενε. Ήρθε ένα βράδυ στο σπίτι:
«Μαρία… Μπορούμε να ξαναπροσπαθήσουμε; Για τα παιδιά… για εμάς…»
Τον κοίταξα ήρεμα αυτή τη φορά.
«Δεν είμαι πια η ίδια γυναίκα που άφησες εκείνο το βράδυ στην ταβέρνα.»
Έφυγε σιωπηλός.
Τώρα πια ξέρω ότι μπορώ να σταθώ μόνη μου. Αλλά πάντα αναρωτιέμαι: Πόσες γυναίκες στην Ελλάδα ζουν σιωπηλά τον ίδιο πόνο; Πόσες θυσιάζουν τον εαυτό τους για μια αγάπη που τελικά τις προδίδει;
Εσείς τι θα κάνατε στη θέση μου; Θα συγχωρούσατε ποτέ μια τέτοια προδοσία;