Η μητέρα μου με πιέζει να γίνω φίλη με τη θετή μου αδερφή, αλλά η αγένειά της με εξοργίζει – Η ιστορία μου από το Ναύπλιο
«Δήμητρα, δεν γίνεται να συνεχίσεις έτσι. Πρέπει να προσπαθήσεις να γνωρίσεις καλύτερα τη Μαρία. Είναι πλέον οικογένειά μας.»
Η φωνή της μητέρας μου αντηχεί ακόμη στ’ αυτιά μου, γεμάτη ένταση και μια δόση απελπισίας. Καθόμουν στην άκρη του τραπεζιού, σφίγγοντας τα χέρια μου κάτω από το τραπεζομάντιλο, ενώ η Μαρία –η νέα μου θετή αδερφή– έπαιζε αφηρημένα με το κινητό της, αγνοώντας επιδεικτικά τη συζήτηση.
«Δεν έχω τίποτα να πω μαζί της», ψιθύρισα, αλλά η μητέρα μου με κοίταξε αυστηρά. «Δήμητρα, αρκετά! Δεν είμαστε πια μόνο οι δυο μας. Ο Κώστας κι η Μαρία είναι οικογένειά μας τώρα.»
Δεν απάντησα. Πώς να εξηγήσω ότι κάθε φορά που προσπαθούσα να μιλήσω στη Μαρία, εκείνη με κοιτούσε λες και ήμουν αόρατη; Πώς να πω στη μητέρα μου ότι η αγένειά της με έκανε να θέλω να εξαφανιστώ;
Η ζωή μου στο Ναύπλιο ήταν ήσυχη πριν τον δεύτερο γάμο της μαμάς. Τα καλοκαίρια τα περνούσα με τον πατέρα μου και τους παππούδες στην παραλία της Καραθώνας. Εκεί, ανάμεσα στα κύματα και τις μυρωδιές από το γιασεμί, ένιωθα ελεύθερη. Όταν όμως η μαμά γνώρισε τον Κώστα, όλα άλλαξαν.
Ο Κώστας ήταν καλός άνθρωπος, αλλά η Μαρία… Η Μαρία ήταν ένας γρίφος που δεν ήθελα να λύσω. Ήταν δύο χρόνια μεγαλύτερή μου, πάντα καλοντυμένη, πάντα με ένα ειρωνικό χαμόγελο στα χείλη. Από την πρώτη μέρα που μπήκε στο σπίτι μας, ένιωσα πως ήμουν ανεπιθύμητη στο ίδιο μου το δωμάτιο.
«Πού θα βάλω τα ρούχα μου;» είχε ρωτήσει την πρώτη μέρα, κοιτώντας τη ντουλάπα μου με αηδία. «Δεν έχεις τίποτα της προκοπής εδώ μέσα.»
Η μητέρα μου έσπευσε να της βρει χώρο, μετακινώντας τα πράγματά μου χωρίς να με ρωτήσει. Ένιωσα σαν να με έσβηναν σιγά-σιγά από το ίδιο μου το σπίτι.
Οι μέρες περνούσαν με μικρές προστριβές. Η Μαρία σχολίαζε τα πάντα: τα ρούχα μου («Αυτά τα φοράνε μόνο οι γιαγιάδες»), τις μουσικές μου επιλογές («Ακόμα ακούς Πυξ Λαξ; Έλεος!»), ακόμα και το φαγητό που έτρωγα («Δεν ξέρεις τι θα πει sushi;»). Η μητέρα μου προσπαθούσε να κρατήσει ισορροπίες, αλλά πάντα κατέληγε να παίρνει το μέρος της Μαρίας.
Ένα βράδυ, καθώς έβρεχε καταρρακτωδώς κι εγώ διάβαζα στο δωμάτιό μου, άκουσα φωνές από το σαλόνι.
«Δεν θέλω να μένω εδώ! Δεν αντέχω αυτή τη μιζέρια!» φώναζε η Μαρία στη μητέρα της – τη νέα σύζυγο του πατέρα μου.
«Μαρία, προσπάθησε λίγο! Η Δήμητρα είναι καλό παιδί.»
«Δεν με νοιάζει! Δεν έχουμε τίποτα κοινό!»
Ένιωσα ένα σφίξιμο στο στήθος. Δεν ήμουν μόνη που ένιωθα ξένη σε αυτό το σπίτι. Ίσως κι εκείνη να πονούσε, αλλά ο τρόπος της ήταν τόσο σκληρός…
Την επόμενη μέρα, η μητέρα μου με πλησίασε διστακτικά.
«Δήμητρα, σε παρακαλώ… Μπορείς να βγείτε μια βόλτα μαζί; Να πάτε για έναν καφέ στην πλατεία;»
Την κοίταξα στα μάτια. Ήξερα πως το ήθελε πραγματικά. Ήταν κουρασμένη από τις εντάσεις, φοβόταν μήπως ο δεύτερος γάμος της αποτύχει.
«Εντάξει», είπα τελικά.
Στην πλατεία Συντάγματος καθίσαμε αμήχανες απέναντι. Η Μαρία έβγαλε το κινητό της και άρχισε να στέλνει μηνύματα.
«Γιατί ήρθες;» με ρώτησε ξαφνικά χωρίς να σηκώσει το βλέμμα.
«Γιατί το ζήτησε η μαμά», απάντησα ειλικρινά.
Γέλασε ειρωνικά. «Κι εγώ για τον ίδιο λόγο.»
Σιωπή. Ο κόσμος γύρω μας γελούσε, έπινε καφέδες, μιλούσε δυνατά για πολιτική και ποδόσφαιρο. Εμείς ήμασταν δύο ξένες σε ένα τραπέζι.
«Σου λείπει ο πατέρας σου;» ρώτησε ξαφνικά.
Ταράχτηκα. Δεν περίμενα τόση ευθύτητα.
«Ναι», είπα χαμηλόφωνα. «Και οι παππούδες μου.»
Με κοίταξε για πρώτη φορά στα μάτια. «Κι εμένα ο δικός μου πατέρας… δεν είναι πια εδώ.»
Ένιωσα ένα ρίγος. Δεν ήξερα τίποτα για εκείνη – κανείς δεν μιλούσε για τον πατέρα της Μαρίας στο σπίτι μας.
«Συγγνώμη», ψιθύρισα.
Δεν απάντησε. Σηκώθηκε απότομα και έφυγε αφήνοντας τον καφέ της μισοτελειωμένο.
Όταν γύρισα σπίτι, η μητέρα μου περίμενε ανυπόμονη.
«Πώς πήγε;»
«Δεν ξέρω», απάντησα κουρασμένη. «Ίσως χρειάζεται χρόνο.»
Οι μέρες πέρασαν χωρίς μεγάλες αλλαγές. Η Μαρία συνέχισε να είναι ψυχρή και ειρωνική, αλλά κάποιες φορές έπιανα το βλέμμα της πάνω μου – λες και ήθελε να πει κάτι που δεν τολμούσε.
Ένα βράδυ την άκουσα να κλαίει στο δωμάτιό της. Η μητέρα της έλειπε σε νυχτερινή βάρδια στο νοσοκομείο κι εγώ δίστασα αν πρέπει να χτυπήσω την πόρτα.
Το έκανα τελικά.
«Μαρία; Είσαι καλά;»
Σιωπή. Μετά άνοιξε την πόρτα με μάτια κατακόκκινα.
«Τι θες;»
«Απλά… αν χρειάζεσαι κάτι…»
Με κοίταξε για λίγο και μετά έκλεισε την πόρτα στα μούτρα μου.
Το επόμενο πρωί βρήκα ένα σημείωμα στο γραφείο μου: «Δεν φταις εσύ». Ήταν γραμμένο βιαστικά, αλλά αναγνώρισα τον γραφικό χαρακτήρα της Μαρίας.
Από εκείνη τη μέρα κάτι άλλαξε ανάμεσά μας. Δεν γίναμε ποτέ πραγματικές φίλες, αλλά υπήρχε μια σιωπηλή συμφωνία: δεν θα πληγώναμε η μία την άλλη χωρίς λόγο.
Η μητέρα μου συνέχισε να ελπίζει πως μια μέρα θα αγκαλιαζόμασταν σαν αδερφές. Ίσως αυτό να μην γίνει ποτέ – ίσως όμως και να μην χρειάζεται.
Τώρα που γράφω αυτή την ιστορία, αναρωτιέμαι: Μπορούμε ποτέ να διαλέξουμε πραγματικά την οικογένειά μας; Ή μήπως τελικά μαθαίνουμε απλώς να ζούμε με τις πληγές και τις σιωπές των άλλων; Εσείς τι πιστεύετε;