Είμαι η Γεωργία, μια μάνα που μεγάλωσε μόνη της τον γιο της, τον Νίκο, και τον έχασε από μια απλή καθημερινή παρεξήγηση με τη νύφη μου. Μέσα από πόνο, απογοήτευση και προδοσία, αναρωτιέμαι πού έκανα λάθος και αν μπορείς να είσαι καλός γονιός στην Ελλάδα σήμερα. Αυτή η εξομολόγηση είναι μια πρόσκληση για ειλικρινή διάλογο για τα όρια, τον σεβασμό και την ευγνωμοσύνη στην οικογένεια.
Ήμουν πάντα το στήριγμα της οικογένειάς μου, ειδικά για τη νύφη μου, τη Σάννα. Όμως, μια μέρα άρχισα να παρατηρώ ότι η εγγονή μου, η Λόττη, απομακρυνόταν όλο και περισσότερο από μένα, και οι εξηγήσεις της Σάννας δεν με καθησύχαζαν. Σε αυτή την ιστορία, σας παίρνω μαζί μου στην αναζήτηση της αλήθειας, καθώς οι οικογενειακοί δεσμοί και τα μυστικά γίνονται όλο και πιο μπερδεμένα.
Με λένε Ελένη και αυτή είναι η ιστορία μου με τη γιαγιά μου, τη γυναίκα που με μεγάλωσε όταν οι γονείς μου με άφησαν. Όταν βρήκα το θάρρος να της ζητήσω να μου γράψει το σπίτι, ξεκίνησε μια καταιγίδα παλιών πληγών και οικογενειακών συγκρούσεων. Μέσα από αυτή την εξομολόγηση, αναρωτιέμαι πού τελειώνει η ευγνωμοσύνη και πού αρχίζει η ιδιοτέλεια.
