Ο αδερφός μου πήρε το σπίτι μου και νομίζει πως είναι εντάξει – Μια ιστορία για οικογένεια, προδοσία και αγώνα για δικαιοσύνη
«Δεν καταλαβαίνω γιατί κάνεις έτσι, Μαρία. Το σπίτι είναι μεγάλο, εγώ το χρειάζομαι τώρα περισσότερο από σένα.»
Η φωνή του Νίκου αντηχεί ακόμα στ’ αυτιά μου, γεμάτη εκείνη την αλαζονεία που πάντα είχε όταν ήξερε πως η μαμά θα πάρει το μέρος του. Στέκομαι στην κουζίνα του παλιού μας διαμερίσματος στην Κυψέλη, με τα χέρια σφιγμένα σε γροθιές. Το σπίτι που ο πατέρας μου άφησε σε μένα, το μόνο κομμάτι που ένιωθα δικό μου σ’ αυτή τη ζωή, τώρα έχει γεμίσει με τα πράγματα του αδερφού μου. Τα ρούχα του πεταμένα στον καναπέ, τα παπούτσια του στο χολ, και η μυρωδιά του τσιγάρου του να έχει ποτίσει τους τοίχους.
«Δεν είναι δίκαιο, Νίκο. Ο μπαμπάς το άφησε σε μένα. Εσύ έχεις το εξοχικό στη Χαλκίδα!»
Με κοιτάζει με εκείνο το βλέμμα που πάντα με έκανε να νιώθω μικρή. «Η μαμά είπε πως τώρα που παντρεύτηκες, δεν το χρειάζεσαι. Εγώ είμαι μόνος μου.»
Η μαμά… Πάντα εκείνη. Από τότε που ήμασταν παιδιά, ο Νίκος ήταν το αγαπημένο της. Εγώ ήμουν η μεγάλη, η υπεύθυνη, αυτή που έπρεπε να κάνει πίσω για να μην στεναχωρηθεί ο μικρός. Όταν πέθανε ο πατέρας μας από καρκίνο, ήμουν δεκαεπτά και ο Νίκος μόλις έντεκα. Εκείνη έκλαιγε μέρες ολόκληρες, αλλά όταν ξαναπαντρεύτηκε τον κύριο Σταύρο, όλα άλλαξαν. Το σπίτι έγινε πιο ξένο, οι φωνές πιο πολλές.
Θυμάμαι τη μέρα που ο πατέρας μου υπέγραψε τη διαθήκη. «Μαρία, αυτό το σπίτι είναι για σένα. Να έχεις πάντα μια γωνιά δική σου.» Τότε δεν καταλάβαινα πόσο σημαντικό ήταν αυτό. Τώρα όμως, που ο Νίκος μπήκε με το έτσι θέλω και η μαμά τον υποστηρίζει, νιώθω να χάνω τη γη κάτω από τα πόδια μου.
«Μαμά, δεν είναι σωστό αυτό που γίνεται!» της φώναξα στο τηλέφωνο.
«Μαρία μου, μην κάνεις έτσι. Ο Νίκος περνάει δύσκολα με τη δουλειά του. Εσύ έχεις τον Γιάννη σου και το σπίτι σας στο Παγκράτι.»
«Δεν είναι θέμα ανάγκης! Είναι θέμα δικαιοσύνης!»
Η φωνή της έγινε ψυχρή. «Αν αρχίσεις τα δικαστήρια, να ξέρεις πως θα χάσεις την οικογένειά σου.»
Έκλεισα το τηλέφωνο με τρεμάμενα χέρια. Ο Γιάννης με βρήκε να κλαίω στο πάτωμα της κουζίνας.
«Τι έγινε πάλι;»
«Ο Νίκος… Πήρε το σπίτι. Η μαμά… Δεν με στηρίζει.»
Με αγκάλιασε σφιχτά. «Θες να το παλέψουμε;»
Δεν ήξερα τι να απαντήσω. Από μικρή έμαθα να κάνω πίσω για να μην χαλάσω τις ισορροπίες. Αλλά τώρα; Τώρα ήταν η σειρά μου να διεκδικήσω κάτι.
Τις επόμενες μέρες πήγα στο διαμέρισμα να μαζέψω κάποια πράγματα. Ο Νίκος ήταν εκεί με φίλους του. Γέλια, μουσικές, μπουκάλια μπύρας παντού.
«Τι θες εδώ;» με ρώτησε ενοχλημένος.
«Ήρθα να πάρω τα πράγματά μου.»
«Μην αργήσεις.»
Ένιωσα σαν ξένη στο ίδιο μου το σπίτι. Πήρα ένα κουτί με φωτογραφίες του μπαμπά και έφυγα χωρίς να κοιτάξω πίσω.
Το βράδυ δεν μπορούσα να κοιμηθώ. Ο Γιάννης πρότεινε να μιλήσουμε σε δικηγόρο.
«Θα σε στηρίξω ό,τι κι αν αποφασίσεις.»
Η ιδέα του δικαστηρίου με τρόμαζε. Τι θα πει ο κόσμος; Οι συγγενείς; Θα γίνω αυτή που διαλύει την οικογένεια; Αλλά αν δεν το κάνω εγώ, ποιος θα σταθεί για μένα;
Την επόμενη μέρα πήγα στη μαμά.
«Μαμά, θέλω να μιλήσουμε σοβαρά.»
Με κοίταξε κουρασμένη.
«Δεν μπορώ άλλο αυτές τις φασαρίες, Μαρία.»
«Δεν είναι φασαρία! Είναι το σπίτι μου! Γιατί πάντα ο Νίκος; Γιατί ποτέ εγώ;»
Σιώπησε για λίγο.
«Ο Νίκος δεν αντέχει μόνος του…»
«Κι εγώ; Εγώ δεν έχω ανάγκες; Δεν έχω αισθήματα;»
Τα μάτια της γέμισαν δάκρυα αλλά δεν είπε τίποτα άλλο. Έφυγα νιώθοντας πιο μόνη από ποτέ.
Οι μέρες περνούσαν και η κατάσταση χειροτέρευε. Ο Νίκος άρχισε να λέει στους συγγενείς πως εγώ είμαι άπληστη και θέλω να τον πετάξω στον δρόμο. Η θεία Ελένη με πήρε τηλέφωνο:
«Μαρία, τι είναι αυτά που ακούω; Θα βγάλετε τον αδερφό σου από το σπίτι;»
«Θεία, είναι το σπίτι που μου άφησε ο μπαμπάς…»
«Ντροπή σου! Η οικογένεια πάνω απ’ όλα!»
Ένιωθα σαν εγκληματίας επειδή διεκδικούσα το αυτονόητο.
Ο Γιάννης επέμενε: «Αν δεν σταθείς τώρα για τον εαυτό σου, θα σε πατήσουν για πάντα.»
Πήγαμε σε δικηγόρο. Η διαδικασία ήταν ψυχοφθόρα. Η μαμά δεν μου μιλούσε πια. Ο Νίκος με έβριζε στα μηνύματα. Οι συγγενείς με απέφευγαν.
Ένα βράδυ χτύπησε το τηλέφωνο.
Ήταν ο Νίκος.
«Είσαι ευχαριστημένη τώρα; Μας διέλυσες όλους!»
Η φωνή του έσπαγε από θυμό και πόνο.
«Δεν ήθελα να διαλύσω τίποτα… Ήθελα μόνο να νιώσω ότι αξίζω κάτι κι εγώ.»
Κλείσαμε χωρίς άλλη κουβέντα.
Το δικαστήριο με δικαίωσε. Το σπίτι επέστρεψε σε μένα. Αλλά τίποτα δεν ήταν όπως πριν. Η μαμά δεν ήρθε ποτέ ξανά στο σπίτι μου. Ο Νίκος μετακόμισε στη Χαλκίδα και δεν μιλάμε πια.
Κάθομαι μόνη στο σαλόνι και κοιτάζω τις φωτογραφίες του πατέρα μου.
Άξιζε όλο αυτό; Άξιζε να χάσω την οικογένειά μου για ένα σπίτι;
Ή μήπως κάποτε πρέπει να σταθούμε για τον εαυτό μας – ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι θα μείνουμε μόνοι;
Εσείς τι θα κάνατε στη θέση μου;